Gazete Emek- Johan Cruyff'ın meşhur sözü vardır: "Kaliteyi savunamazsınız." Bu cümle çoğu zaman yanlış anlaşılır. Cruyff, savunmanın değersiz olduğunu söylemez. Anlatmak istediği şudur: Büyük bir takım, sahip olduğu niteliği oyundan vazgeçerek koruyamaz. Kimliğini askıya aldığı anda, elinde kalan şey skor olur; skor ise futbolda en güvenilmez müttefiktir.
İngiltere-Arjantin karşılaşmasını izlerken aklımdan geçen ilk düşünce buydu.
Thomas Tuchel'i uzun zamandır pragmatizmi üzerinden okuyoruz. Bu, modern futbolun küçümsenecek bir tarafı değildir. Arrigo Sacchi'nin disiplini, José Mourinho'nun hesapçılığı, Carlo Ancelotti'nin sabrı... Bunların tamamı pragmatizmin farklı yüzleridir. Ne var ki pragmatizmin de bir kırılma noktası vardır. Bir aşamadan sonra gerçekçilik olmaktan çıkar, korkuya dönüşür. Futbolda bu dönüşüm gözle değil, sezgiyle fark edilir.
İngiltere'nin ikinci yarısı tam olarak böyleydi.
Öne geçen takım, oyunu yavaşlatabilir. Tempoyu düşürebilir. Topu rakibine bırakabilir. Bunların hiçbiri başlı başına yanlış değildir. Yanlış olan, bunların bir tercih olmaktan çıkıp mecburiyet hâline gelmesidir. Altmışıncı dakikadan sonra İngiltere artık savunmayı seçmiyordu; savunmaya mahkûm oluyordu.
Futbol, psikolojinin en görünür sporudur. Oyuncuların ayakları, çoğu zaman zihinlerinin ulaştığı yere kadar gider. Zihin geri çekildiğinde savunma çizgisi de geri çekilir. Takım boyu uzar. Mesafeler bozulur. Pas açıları kaybolur. Kazanılan her top birkaç saniye içinde yeniden rakibe teslim edilir. Tribün, bunu "baskı yiyoruz" diye okur. Teknik analiz ise başka bir şey söyler: Takım kendi zihinsel merkezini terk etmiştir.
İngiltere'nin cezası tam da bu oldu.
Bugün futbolda alçak blok savunması neredeyse ahlaki bir tartışmanın konusu hâline getiriliyor. Oysa iyi uygulandığında son derece sofistike bir organizasyondur. Simeone'nin Atlético Madrid'i bunun en parlak örneklerinden biridir. Savunma, alan bilgisidir; sabırdır; birlikte hareket edebilme disiplinidir. İngiltere'nin yaptığı ise bunların hiçbiri değildi. Savunma organizasyonu zamanla savunma refleksine dönüştü. İkisi aynı şey değildir.
Arjantin'in geri dönüşünü mümkün kılan da kusursuz futbolundan çok bu psikolojik kırılmaydı.
İlk yarıda dikkatimi çeken başka bir durum daha vardı. Karşılaşmanın temposunu oyunun kendisi belirlemiyordu. Falkland Savaşı'nın gölgesi, Maradona'nın bıraktığı tarihsel miras, iki ülke arasındaki sembolik rekabet ve tribünlerin taşıdığı kolektif hafıza, futbolun önüne geçmişti. Otuz beşinci dakikaya kadar sahadaki tansiyonu taktik planlardan çok tarih yönetiyordu.
Bu nedenle Arjantin'i anlamak kolaydır; romantize etmek ise başka bir şeydir.
Maradona'yı büyük bir sevgiyle hatırlıyorum. Messi'nin futbol tarihindeki yerini tarif edecek sıfat bulmakta zorlanıyorum. Fakat Arjantin futbolunun yıllardır taşıdığı sertlik kültürüyle hiçbir zaman duygusal bir bağ kuramadım. Sürekli teması zorlayan, hakem üzerinde baskıyı oyunun araçlarından biri sayan, rakibin sinir sistemini de maç planının parçası hâline getiren anlayış bana yakın gelmiyor.
Ne var ki futbolda estetik beğeni ile saha gerçeği çoğu zaman farklı yönlere gider.
O gece Arjantin daha doğru olanı yaptı.
İkinci yarıda topa daha fazla sahip oldu. İngiltere ceza sahasına daha sık girdi. Hücum üçüncü bölgesindeki pas sayısını artırdı. Beklenen gol değeri giderek yükseldi. İngiltere'nin pas bağlantıları zayıflarken Arjantin'in baskısı yoğunlaştı. İstatistikler, gözün gördüğünü doğruladı. Maçın sonundaki 2-1'lik skor, büyük bir sürpriz değil; uzun süre hazırlanmış bir sonucun tabelaya yansımasıydı.
Tam burada çocukluğumdan kalan bir hikâye geliyor aklıma.
Hipopotam, zebra olmaya özenir. Bacaklarına siyah çizgiler çizer. Kimseyi kandıramaz. Ertesi gün kaplan olmaya karar verir. Bu kez vücuduna benekler kondurur. Sonuç yine değişmez. Çünkü biçim değişebilir; tabiat değişmez.
Büyük futbol takımları da böyledir.
Kimlikleri, oynadıkları futbolun içinde yaşar. Onu terk ettikleri anda geriye forma kalır, arma kalır, oyuncu isimleri kalır; takım kalmaz.
Belki de İngiltere'nin asıl yenilgisi tabelada yazan 2-1 değildi.
Asıl yenilgi, kendi oyununa duyduğu güveni kaybetmesiydi.
Turnuvalarda kupayı çoğu zaman en yetenekli takım kazanmaz.
Kendi kimliğini en uzun süre koruyabilen takım kazanır.
Futbolun hafızası, bunu defalarca ispatladı.
