Bu sabah ruhumda tuhaf bir ağırlıkla uyandım. Sanki gece boyunca zihnimde, sonucunu kimsenin hatırlamadığı büyük bir hesaplaşma yaşanmıştı. Bilinçle bilinçdışının hangi mesele üzerinde karşı karşıya geldiğini, hangi eski defterin yeniden açıldığını bilmiyorum. Rüyamdan geriye kalan bir hikâye yok; ama hikâyenin sonunda yaşanmış olması gereken duygular hâlâ benimle. Zihnim, bir meydan savaşının ardından geride kalan sessizliği, kaybedilmiş mevzilerin hüznünü ve yitirilmiş duyguların ağırlığını taşıyor.
Sislerin içinden bana doğru atlarını süren bir süvari birliğinin nal seslerini duyuyorum. Yaklaşıyorlar mı, yoksa ben mi onların geldiğini düşünüyorum, emin değilim. Sanki aramızda ince, geçirgen ama bir türlü yırtılmayan bir sis perdesi var. Bütün çabalarına rağmen o perdeyi aşıp bana ulaşamıyorlar. Belki de ben onların ulaşmasını istemiyorum. Hatta belki de o sis perdesini, kendimi korumak için ben kuruyorum. Ne var ki neyden korunmaya çalıştığımı da bilmiyorum.
Bir ara kendi kendime sordum: Bunlar gerçekten bir rüyanın kalıntıları mı, yoksa uyanıp yatakta biraz daha oyalanırken zihnimin ürettiği, rüyaya benzeyen ayaküstü düşler mi? Hangisinin nerede başlayıp nerede bittiğini ayırt edemiyorum. Hiç bu kadar belirsiz, kararsız ve tuhaf bir ruh hâliyle güne başladığımı hatırlamıyorum. İçimde bir endişe var ama bu endişenin belirgin bir nesnesi yok. Bir şey benden bir şey istiyor sanki. Bir beklentiyi karşılamam, bir eksikliği gidermem, birilerine ya da kendime karşı yerine getirmediğim bir sorumluluğu hatırlamam gerekiyormuş gibi. Fakat neyin beklendiğini bilmiyorum. Beklenti hissi yerinde duruyor, karşılığı ise ortada yok. Bardağın bir yarısı dolu, diğer yarısı boş; ama ben hangisinin eksik olduğunu bile kestiremiyorum.
Gece uyumadan önce zihnimi meşgul eden düşünceye ulaşmaya çalışıyorum. Hafızamı geriye doğru yokladığımda, aklımda kalan son cümlenin şu olduğunu fark ediyorum: "Sevgi beklentiye kördür." Bu cümle zihnimde bir süre dolaşmış olmalı. Ardından başka bir düşüncenin çevresinde dönüp durduğumu hatırlıyorum: "Biz kendimizi başkalarından ödünç alırız."
Bu iki düşünce arasında nasıl bir bağ kurmaya çalıştığımı henüz bilmiyorum. Belki de insanın kendisi olabilmesiyle bir başkasının varlığında kendisini bulabilmesi arasındaki ilişkiyi anlamaya çalışıyordum. Kendi başımıza bir hayat kurabileceğimizi, çalışarak başarılı olabileceğimizi, kendi kararlarımızın arkasında durabileceğimizi biliyoruz. Fakat mutluluk söz konusu olduğunda aynı rahatlıkla konuşamıyorum. Tek başımıza mutlu olabilir miyiz? Olabilirsek, bu mutluluk başkalarıyla paylaştığımızda kazandığı anlamdan ne kadar farklıdır?
Ben mutluluğu uzun zamandır iki insanın karşılaşmasından doğan ortak bir duygu gibi düşünüyorum. İki ayrı hayatın birbirine değmesiyle ortaya çıkan, tarafların tek başına üretemeyeceği yeni bir yaşantı... Belki bu düşüncemde yanılıyorum, bilmiyorum. Ama kendi başına başarılı olabilen insanın, kendi başına mutluluk üretip üretemeyeceği konusunda içimde hep bir tereddüt var. İnsan bazen kendisine ait sandığı en güzel duyguların bile bir başkasının varlığıyla ortaya çıktığını fark ediyor. Kimi zaman bir bakış, kimi zaman bir ses, bazen de hiçbir şey söylemeden yanında duran birinin varlığı, insanın kendi iç dünyasında değiştiremediği bir şeyi değiştiriyor.
"Biz kendimizi başkalarından ödünç alırız" derken galiba biraz da bunu düşünüyordum. Başkalarının hayatımıza bıraktığı izler, kendimiz hakkındaki düşüncelerimizi de değiştiriyor. Sevildiğimizde başka, önemsenmediğimizde başka, birinin hayatında yer bulduğumuzda başka bir insana dönüşebiliyoruz. Peki, bütün bunların ne kadarı bize ait? Kendimiz dediğimiz şeyin ne kadarı başkalarının bize dokunduğu yerlerden oluşuyor? Bu soruların karşısında kendim için bile kesin bir cevap bulamıyorum.
Bir de sevgi meselesi var. Gece zihnimde dolaşan "Sevgi beklentiye kördür" cümlesine yeniden dönüyorum. Birini sevdiğimizde ondan bir şey beklemiyor muyuz gerçekten? Onun bizi anlamasını, hatırlamasını, merak etmesini, bazen de hiçbir neden yokken yanımızda olmasını istemiyor muyuz? Bunları istemek sevgiyi eksiltir mi? Yoksa sevginin içinde zaten böyle beklentiler de mi var? Belki insan, sevdiği kişiden beklediklerini dile getirmekte zorlanıyor. Çünkü bir karşılık istemekle karşılık beklemeden sevmek arasında gidip gelen o ince çizgiyi kendisi de tam olarak göremiyor.
Fedakârlık, merhamet, adanmışlık ve sorumluluk üzerine düşünürken de benzer bir kararsızlık yaşıyorum. Bunlar mutluluğun içinde ne kadar yer tutuyor? Bir başkası için kendi konforumuzdan, zamanımızdan, alışkanlıklarımızdan vazgeçmek, sevginin doğal bir uzantısı mı? Peki, bütün bunların olmadığı bir ilişkide mutluluktan söz edebilir miyiz? Belki edebiliriz. Belki de mutluluğu bu kadar çok koşulla birlikte düşünmek, onu farkında olmadan ağırlaştırıyor. Ama insanın sevdiği birine karşı hiçbir sorumluluk hissetmediği, onun acısına kayıtsız kaldığı bir ilişkinin nasıl bir mutluluk üretebileceğini de kendi kendime açıklayamıyorum.
Galiba zihnim dün gece bu soruların çevresinde dolaşıyordu. Bir yandan mutluluğun iki insan arasında kurulan ortak bir duygu olduğuna inanıyor, öte yandan bu ortaklığın hangi beklentilerle ayakta kaldığını anlamaya çalışıyordum. Sevgiyle özgürlük, bağlılıkla sorumluluk, fedakârlıkla karşılık beklemek birbirine karışıyordu. Belki de bütün bu kavramları birbirinden ayırmaya çalışırken kendimi daha da fazla karıştırdım.
Şimdi geriye dönüp baktığımda sislerin içinden bana doğru gelen süvarileri yeniden hatırlıyorum. Belki bir şeyleri yitirdiğimi haber vermeye geliyorlardı. Belki de çoktan geride bıraktığımı sandığım duyguları yeniden karşıma çıkarmaya çalışıyorlardı. Kim bilir, belki de onların bana ulaşmasını engelleyen o sis perdesi, henüz yüzleşmeye hazır olmadığım bir duygunun etrafında yükseliyordu.
Bütün bunları düşünürken bir sonuca ulaşmış değilim. İçimdeki ağırlığın nereden geldiğini, gece hangi duyguyla boğuştuğumu hâlâ bilmiyorum. Belki de mutluluğu anlamaya çalışırken, kendimden ve başkalarından ne beklediğimi de yeniden sorguluyorum. İnsan bazen bir başkasında kendisine ait bir şey arıyor; bulduğunda ona yaklaşıyor, kaybettiğinde kendisinden de bir şey eksilmiş gibi hissediyor. Bunun sevgiyle mi, alışkanlıkla mı, yoksa birbirimizin hayatında bıraktığımız izlerle mi ilgili olduğunu kestirmek kolay değil.
Şimdilik sorularım cevaplarından daha fazla. Sis dağılmadı, süvariler uzaklaşmadı, zihnimdeki meydan savaşı da sona ermiş değil. Yalnızca sabah oldu. Ben de gece boyunca ne yaşadığımı tam olarak bilmeden, o gecenin içimde bıraktığı duygularla yaşamaya devam ediyorum.