Li dilê Stenbolê, li hewşa Harbiye Açıkhavayê ku mirov mîna çeman diherikîn, ew elalet ne tenê ji bo konserekê civiyabû. Ew şev; civîna hesreta sî salan, vejîna bîranînan û vegera li zimanekî bû ku li dijî salên tarî stûr û pêniçkî rawestiyabû.
Harbiye şeva din ne tenê qada konserekê, maleke mezin û berfireh bû. Mirovên ku qet rûyê hev nedîtibûn, tenê bi neqaratekê dibûn nas û pismamên hev. Di nav muzîka Koma Amedê de ne tenê notayî, temenekî dirêj û sî salên tijî keder û hêvî hebûn. Yên ku ew salên dijwar dîtibûn û yên ku nû gihîştibûn temenê ciwaniyê, mil bi mil sekinîbûn.
Dayikên bi laçikên berfi ku li nav dilê metropolê jî eda û reseniya xwe winda nekiribûn; xalo û apên bi kasket û simbêlên xeyat ku kûr kûr dinêrîn; ciwanên bi kelecana çavan û pûşiyên rengîn...
Di wê elaletê de kurdayetî ne tenê nasnameyek, kaniyeke rengîn û zindî bû. Her kes bi reng û temenê xwe li wir bû, lê hemiyan di heman awazê de dilê xwe dabu ber hev.
Em jî li wir bûn; dest di nav destên hevjînên xwe , dilgîrtiyên xwe de, bi keder û serbilindiya zaroktiya xwe bûn şahidên vê dîrokê. Dûriya bi sed kîlometreyan belav dibû, herkes li bin heman banî vedijiya û vedigeriya mala zimanê xwe.
Gava Koma Amed derket ser dikê, bîranîn mîna lehiyê rabûn...
Ew dengê salên nodî yên tarî bû; dengê wan kasetan bû ku di quncikên hewşê û di bin xaka welat de dihatin veşartin. Di sala '88an de, çend xwendekarên tibê tovek çandibûn ku paşê bibû stûna muzîka kurdî. Ew stranên di malan de dihatin bihîstin, di dengê wan de bibûn reng û besteyên nû. Ew ses ketibû kasetan, ketibû malan û gihîştibû heta zaroktiya me.
Yên ku di wan salan de ew kaset veşartibûn, çêtir dizanin ka ew çi bar bû.
Belê, me ew kaset xistin bin axê...
Îro jî gava meriv vê dinivîse, destê meriv disekine.
Lê ew stran di bin axê de neman; ji malê derbasî malê bûn, li ser zimanê zarokên pênc salî bûn neqş. Ji bo min jî, li pişt wî dergehê ku bi wan stranan vebû, Deşta Mûşê hebû. Tırpana li ser milê bavê min û dengê wî yê “Amediyê”; ritma “Teşî”ya di devê dayika min de...
Koma Amed ji min sê-çar sal mezintir e. Ez bi wan re mezin bûm û piştî sî salî, bi surprîza hevjîna xwe, min cara yekem ew zindî li ser dikê guhdarî kirin. Her kesî rêyeke cuda derbas kiribû da ku bigihîje vê şevê.
Kurdî li Harbiyeyê di devê hezaran mirovan de bû feryadeke bilind. Gotineke ku gava tu bi tenê guhdarî bikî dilê te diêşîne, gava bi hezaran devan re dihat gotin, dibû coşeke mezin û ji singa mirovan difuriya.
Gava Kulîlka Azadî dest pê kir, Harbiye êdî ne sehne bû; bûbû peristgeha bîr û ziman.
Ji ber ku Koma Amedê piştî 30 salan careke din nîşanî me da: Dengê ku ji ziman û axê derkeve, di bin axê de bimîne jî namire; roja wî hat, ji kûrahiya kokên xwe dîsa şîn dibe.
Şeva din tu kes tenê bi stranên bihîstî venegeriya malê; her kes bi wê hest û baweriya ku bîr û zimanê me hîn zindî ye, bi serbilindî berê xwe da mala xwe.
Em hene, em li vir in...
Awa ku me ji kal û bavên xwe bibîr anîbû.
