Amedspor’un Rizespor karşısındaki 2-0’lık yenilgisini oyuncuların performansı üzerinden açıklamak kolay. Taraftar için en kestirme yol da budur: Birkaç oyuncunun adını söyler, kötü oynadıklarını ilan eder ve meseleyi kapatır. Oysa bir oyuncunun neden kötü oynadığını, hangi koşullarda hata yaptığını, kendisinden istenen görevin ne kadar doğru olduğunu sorgulamak daha zahmetli bir iştir.
Oyuncuyu seçen, eğiten, sahaya süren, rol ve görev dağılımını yapan teknik direktördür. Dolayısıyla bir yanlışlık varsa önce teknik adamın tercihleri sorgulanmalı, sonra oyuncuların performansına sıra gelmelidir. Futbolun görünen yüzü oyunculardır ama görünenin arkasında oyunu tasarlayan bir akıl vardır.
Bu maçta Besnik Hasi’nin ev ödevine yeterince çalışmadığını düşünüyorum. Amedspor ne savunma yerleşiminde kompakt kalabildi ne de oyunu hangi bölgede yoğunlaştıracağına dair belirgin bir tercih ortaya koyabildi. Yira Sor üzerinden işleyecek bir hücum planı da göremedik. Rakibin güçlü ve zayıf taraflarına göre hazırlanmış, birbirini tamamlayan görevlerden oluşan bir oyun tasarımı sahaya yansımadı.
İlk yarı, oyuncu hatalarından daha büyük bir teknik ve taktik yanlışlığın gölgesinde tamamlandı. Amedspor savunması kaleye gereğinden fazla yaklaştı. Üç savunmacının geriye yaslanmasıyla takımın boyu uzadı, orta saha ile savunma arasındaki bağlantı koptu. Oysa maç önü değerlendirmemde de savunma çizgisinin ceza sahasının dışında kurulması gerektiğini söylemiştim. Nitekim üç oyuncunun derinlik vererek geriye çekildiği pozisyonda tek bir Rizesporlu oyuncunun golü yapmasına engel olunamadı. Bu, sıradan bir oyuncu hatasından öte, savunma organizasyonunun yanlışlığını gösteren bir pozisyondu.
Hasi'nin bu kadar geriye yaslanan savunma anlayışına neden itiraz etmediğini anlamak güç. Rakibin savunma arkasına sarkma ihtimali, bütün takımın yerleşimini bozacak kadar büyük bir tehdit olarak görülmemeli. Rakip bunu başarabiliyorsa elbette karşılığı düşünülür. Fakat sarkacaklar korkusuyla kendi oyunundan vazgeçmek, rakibin henüz gerçekleştirmediği bir hücumu peşinen kabul etmektir. Amedspor’un savunması kötü bir görüntü vermekle kalmadı; yanlış konumlanarak takımın bütünlüğünü de dağıttı. Az oyuncuyla çıkılan kontratakların arkasında da bu kopukluk vardı.
İkinci yarı ise daha ağır bir tablo ortaya çıkardı. Amedspor, adeta kafası kesilmiş bir tavuk gibi, nereye gideceğini bilmeden çırpındı. Sistem kayboldu, taktiksel süreklilik ortadan kalktı, oyunun içinde belirgin bir davranış kalıbı kalmadı. Bir teknik adamın en önemli sorumluluklarından biri, koşullar ne kadar zorlaşırsa zorlaşsın takımına kendi oyununu oynatabilmesidir. Skorun baskısı altında sistemini terk eden bir takım, rakibin işini kolaylaştırır. Hasi, bu maçta kendi oyununa sahip çıkamadı.
Hafta boyunca Kürtçe ve Türkçe yaptığım değerlendirmelerde bu karşılaşmanın kolay geçmeyeceğini ifade ettim. Rizespor'un kazanma ihtimalini yüzde 51, beraberliği yüzde 50, Amedspor'un kazanma ihtimalini ise yüzde 49 olarak değerlendirmiştim. Bu oranlar matematiksel bir olasılık hesabından ziyade maçın güç dengelerine ilişkin bir uyarıydı. Rakibi ciddiye almadan, ona gerekli oyun saygısını göstermeden kazanmak mümkün değil. Bugün sahada gördüğümüz de bu uyarının neden önemli olduğuydu.
Recep Uçar'ın başarısı ise tam burada başlıyor. Rizespor, kelimenin gerçek anlamıyla bir deplasman oyunu üretmeyi başardı. Takımın en belirgin özelliği, her mevki ve bölgede dengeler kurabilmesiydi. Savunma, orta saha ve hücum arasındaki mesafeler kontrol altındaydı. Geçiş hücumlarında çok oyuncuyla hareket edebilen, akışkan bir yapı ortaya koydular. İkinci bölgeyi kolay aşarak kanatlara yöneldiler; ihtiyaç duyduklarında merkezde yoğunlaşmakta da zorlanmadılar.
Pozisyon üretirken yardımlaşmaları, doğru açılar oluşturmaları ve topu uygun oyuncuyla buluşturmaları dikkate değerdi. Rizespor'un hücumları rastlantısal gelişmelerin toplamı değildi. Oyuncuların birbirlerinin hareketlerini tamamladığı, topun ve oyuncuların birlikte yön değiştirebildiği bir organizasyon vardı. Üstelik bunu yüksek tempolu bir ritimle yapabildiler.
Elbette Türkiye Süper Ligi standartlarından söz ediyoruz. Rizespor bu oyun karakterini koruyup temposunu daha da geliştirebilirse ligin zirve adaylarından biri haline gelebilir. Recep Uçar'ın, "Bir oyunumuz var ve biz bu oyunu sürekli geliştiriyoruz" sözü de sahadaki görüntüyle örtüşüyor.
Sonuçta bu maç iki teknik adamın oyun anlayışı arasındaki farkı gösterdi. Recep Uçar takımına ne oynatacağını biliyordu ve oyuncular bu tasarımın içinde birbirlerini tamamlıyordu. Besnik Hasi ise takımının yerleşimini, kompaktlığını ve oyun sürekliliğini koruyamadı. Rizespor ne yapacağını bilerek oynadı, Amedspor ise ne yapacağını ararken maçı kaybetti.
Bu yenilginin faturasını birkaç oyuncuya kesmek kolaydır. Asıl mesele, Amedspor'un neden kendi oyununu oynayamadığını anlayabilmektir. Çünkü kötü oynayan oyuncuların arkasında bazen kötü oynatılan bir takım vardır.
Amedspor Rizespor’a neden yenildi?
Ali Fikri Işık
Yorumlar
Trend Haberler
İmamoğlu: Kendi özgürlüğümün hesabını ülkenin barışından soramam
Bakırhan’dan Özel’e İzleme Komisyonu kararını gözden geçirme çağrısı
Yılmaz Güney’in 50 yıllık davası yeniden gündemde
Meteoroloji’den birçok il için sarı kodlu yağış uyarısı
Amedspor, Rizespor karşısında zirve yarışında
Özgür Özel: Erdoğan’ın yanında konumlanmak gibi bir planımız yok